۱ اکتبر ۲۰۲۶ – یافته‌های پژوهشی که در نشست سالانه انجمن مطالعه دیابت اروپا (EASD) در میلان ارائه و در مجله معتبر لانسِت منتشر شد، نشان می‌دهد که درمان با داروی جدید ریتاتروتاید (Retatrutide)، یک آگونیست سه‌گانه، منجر به کاهش وزن بسیار قابل‌توجه و بهبود کنترل قند خون در افراد مبتلا به چاقی یا اضافه وزن و دیابت نوع ۲ می‌شود. این دستاورد بسیار مهم است، زیرا این گروه از بیماران معمولاً در مقایسه با افراد غیردیابتی، پاسخ کمتری به داروهای چاقی نشان می‌دهند.
دکتر خوان پابلو فرییاس، مدیر پزشکی و محقق اصلی در مؤسسه تحقیقات متابولیک لس‌آنجلس، جزئیات طراحی مطالعه و نتایج اثربخشی این دارو را ارائه کرد. ریتاتروتاید یک داروی در حال تحقیق است که بر سه گیرنده گلوکز-وابسته اینتروپتیک پپتید (GIP)، پپتید شبه‌گلوکاگون-مشابه-پپتید-۱ (GLP-1) و گلوکاگون اثر می‌کند. این دارو برای درمان چاقی، دیابت نوع ۲ و سایر عوارض مرتبط از جمله بیماری‌های قلبی-عروقی، بیماری‌های کبدی متابولیک، آرتروز زانو، کمردرد مزمن و آپنه انسدادی خواب (OSA) در حال بررسی است.
این کارآزمایی فاز ۳، تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با پلاسبو، در ۹۲ مرکز در ۸ کشور جهان انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسال (بالای ۱۸ سال) با شاخص توده بدنی (BMI) بزرگتر یا مساوی ۲۷ و دیابت نوع ۲ ( HbA1cبین ۶.۵ تا ۱۰.۵ درصد) وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در چهار گروه قرار گرفتند: گروه پلاسبو و سه گروه دریافت ریتاتروتاید با دوزهای ۴، ۹ و ۱۲ میلی‌گرم (به صورت تزریق هفتگی زیرپوستی) که همگی با مشاوره تغذیه و فعالیت بدنی همراه بود.
از میان ۱۱۵۲ شرکت‌کننده که به‌صورت تصادفی انتخاب شدند، نتایج بسیار امیدوارکننده بود:
· کاهش وزن: در هفته ۸۰، میانگین کاهش وزن در گروه‌های ریتاتروتاید به ترتیب ۱۱.۹-٪ (دوز ۴)، ۱۶.۸-٪ (دوز ۹) و ۱۸.۸-٪ (دوز ۱۲) بود، در حالی که در گروه پلاسبو این میزان تنها ۵.۱-٪ بود.
· کنترل قند خون: کاهش میانگین HbA1cدر گروه‌های ریتاتروتاید بین ۱.۳۸-٪ تا ۱.۵۰-٪ گزارش شد (در مقایسه با ۰.۴۵-٪ در گروه پلاسبو).
· دستاورد در دوز بالا: در دوز ۱۲ میلی‌گرم، ۴۷٪ از شرکت‌کنندگان حداقل ۲۰٪ از وزن اولیه خود را کاهش دادند و ۷۲٪ آن‌ها به سطح HbA1cکمتر از ۶.۵٪ رسیدند.
· بهبود متابولیک: این دارو علاوه بر وزن، فشار خون، پروفایل چربی خون و شاخص التهابی (hsCRP) را نیز به‌طور معناداری بهبود بخشید.
عوارض جانبی و ایمنی:
شایع‌ترین عوارض گزارش‌شده مربوط به سیستم گوارش بود؛ از جمله اسهال (۲۷ تا ۳۴ درصد در گروه‌های ریتاتروتاید) و تهوع (۱۴ تا ۲۸ درصد). همچنین موارد هیپوتانسیون (فشار خون پایین) و دیسستزی (Dysesthesia-احساسات غیرطبیعی پوستی مانند سوزش) گزارش شد که شدت آن‌ها وخیم نبود.
توقف دائمی درمان به‌دلیل عوارض جانبی یا مرگ، در شرکت‌کنندگانی که با ریتاتروتاید ۹میلی‌گرم (۱۲٪ [۳۳نفر]) و ۱۲میلی‌گرم (۸٪ [۲۲نفر]) درمان شده بودند، نسبت به گروه ریتاتروتاید ۴میلی‌گرم (۴٪ [۱۱نفر]) و گروه پلاسبو (۵٪ [۱۴نفر]) بیشتر بود. در طول مطالعه، هفت مورد مرگ رخ داد: ۲مورد در گروه ریتاتروتاید ۴میلی‌گرم، ۳مورد در گروه ۹میلی‌گرم، ۱مورد در گروه ۱۲میلی‌گرم و ۱مورد در گروه پلاسبو؛ که همگی توسط محقق، بی‌ارتباط با مداخله‌ی مورد مطالعه تشخیص داده شدند.
نتیجه‌گیری:
نویسندگان مقاله تأکید کردند که با توجه به نیاز مبرم به داروهای موثرتر برای کاهش وزن در بیماران دیابتی، ریتاتروتاید می‌تواند گامی بزرگ در درمان چاقی و دیابت نوع ۲ باشد. این دارو با ایجاد توازن میان اثربخشی بالا و پروفایل ایمنی مشابه با سایر آگونیست‌های GLP-1، استراتژی جدیدی را برای مدیریت چاقی و پیشگیری از عوارض ثانویه آن ارائه می‌دهد.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-10-triple-agonist-drug-substantial-weight.html